My Sister’s Keeper – Jodi Picoult

Επειδή μου αρέσει να διατηρώ κάποια επαφή με τα αγγλικά μου, καμιά φορά επιλέγω να διαβάσω ξένη λογοτεχνία στο πρωτότυπο. Όχι τίποτε ιδιαίτερα πολύπλοκο φυσικά (να καταλαβαίνουμε και κάτι…) αλλά σίγουρα κάτι ενδιαφέρον. Αυτή τη φορά λοιπόν διάλεξα τη Jodi Picoult και το My Sister’s Keeper.Δεν ήξερα τί να περιμένω αλλά μου άρεσε η περιγραφή που έδινε και να το! Το βιβλίο έχει σαν θέμα του τη γέννηση ενός παιδιού αλλά για τελείως λάθος λόγους. Αναφέρεται στην τεχνητή γονιμοποίηση η οποία ως σκοπό της έχει τη δημιουργία ενός εμβρύου το οποίο θα είναι απόλυτα συμβατός δότης για την αδερφή του που πάσχει από λευχαιμία. Κινούμαστε λοιπόν συνεχώς γύρω από ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα. Πότε οι γονείς είναι όντως καλοί; Αν θυσιάζουν ένα υγιές παιδί τους για να σώσουν ένα άρρωστο ή αν αφήσουν το παιδί τους να πεθάνει για την ψυχική γαλήνη του άλλου; Είναι τελικά αλήθεια ότι οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά τους γι’ αυτό που είναι ή γι’ αυτό που μπορούν να προσφέρουν ακόμα κι αν υποφέρουν;

Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα που σίγουρα μπορεί να αγγίξει τον καθένα μας και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για πολλά. Η συγγραφέας εξερευνά ένα σύνθετο θέμα με θάρρος και σαφήνεια και καταλήγει σε ένα οδυνηρό και αναπάντεχο τέλος. Δεν θέλω να πω πολλά για την πλοκή αλλά σίγουρα έκλαιγα όταν τελείωσε. Παραθέτω μόνο το κείμενο από το οπισθόφυλλο (μεταφρασμένο φυσικά) για να πάρετε μια πιο σαφή εικόνα.

“Η Άννα δεν είναι άρρωστη, αλλά θα μπορούσε να είναι. Μέχρι την ηλικία των δεκατριών έχει υποβληθεί σε αμέτρητα χειρουργεία, μεταγγίσεις και ενέσεις ώστε να μπορέσει η μεγαλύτερη αδερφή της, η Κέιτ, να πολεμήσει την λευχαιμία που τη στοιχειώνει από παιδί. Προϊόν μιας τεχνητής γονιμοποίησης με γενετικό υλικό προσεκτικά επιλεγμένο, η σύλληψη της Άννας έγινε για να αποτελέσει συμβατό δότη μυελού των οστών για την Κέιτ – μια ζωη και ένας ρόλος που ποτέ δεν αμφισβήτησε…μέχρι τώρα. Όπως οι περισσότεροι έφηβοι, η Άννα αρχίζει να αμφισβητεί το ποιά είναι πραγματικά. Αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους εφήβους, όριζε πάντα τον εαυτό της μέσω της αδερφής της – και έτσι η Άννα παίρνει μια απόφαση που για τους περισσότερους θα ήταν αδιανόητη…μια απόφαση που θα διαλύσει την οικογένειά της και θα έχει πιθανώς θανάσιμες συνέπειες για την αδερφή της που τόσο αγαπά. Το βιβλίο “Ο φύλακας της αδερφής μου” εξετάζει τί σημαίνει να είναι κανείς καλός γονιός, καλός αδερφός, καλός άνθρωπος. Είναι ηθικά σωστό να κάνεις οτιδήποτε χρειαστεί για να σωθεί η ζωή ενός παιδιού…ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να παραβιάζεις τα δικαιώματα ενός άλλου; Αξίζει να προσπαθείς να ανακαλύψεις ποιός πραγματικά είσαι, αν αυτή η αναζήτηση σε κάνει να συμπαθείς λιγότερο τον εαυτό σου;”

Ντέμιαν – Χέρμαν Έσσε

Μάλλον η κριτική αυτή θα έπρεπε να προηγείται χρονικά της “Δέκατης Τρίτης Ιστορίας”, αλλά το προαναφερθέν βιβλίο με συνεπήρε τόσο που ήθελα οπωσδήποτε να το παρουσιάσω και ξέχασα εντελώς το “Ντέμιαν”. Προφανώς δεν εντυπωσιάστηκα και τόσο από το εν λόγω βιβλίο και αυτό ομολογώ πως εξεπλάγην γιατί γενικά απολαμβάνω το Χέρμαν Έσσε.

Δεν είναι μεγάλο βιβλίο αλλά θεωρώ πως έχει κάπως κουραστικό τρόπο σκέψης και παρουσίασης και αυτό είναι που με έκανε να του αφιερώσω περισσότερο χρόνο απ’ ότι περίμενα.

Πρόκειται για μια ιστορία η οποία ανατρέχει στα παιδικά χρόνια του συγγραφέα και παρουσιάζει με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του αφηγητή με ένα περίεργο αγόρι, το φίλο του Ντέμιαν. Ένα πρόσωπο που θα αλλάξει τη ζωή του αφηγητή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνεται οδηγώντας τον έτσι στην αναζήτηση της αλήθειας του και στην εσωτερική του ωρίμανση. Το βιβλίο μιλάει βασικά για την προσωπική διαδρομή του αφηγητή που με το πέρασμα των χρόνων θα τον οδηγήσει τελικά στην βαθύτερη κατανόηση του πραγματικού του εαυτού. Εδώ ο συγγραφέας επιλέγει να κινηθεί σε ένα συνδυασμό του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου καθώς τα λόγια του περιέχουν ορισμένες αναφορές στο υπερφυσικό και τη δύναμη του μυαλού.

Γενικά μου φάνηκε ιδιαίτερο βιβλίο και δε μετανιώνω που το διάβασα, δεν το θεωρώ χάσιμο χρόνου σε καμία περίπτωση. Απλώς περίμενα περισσότερα και δεν ένιωσα να μου τα δίνει. Σίγουρα έχω διαβάσει και καλύτερα του Έσσε και νομίζω πως αν βαθμολογούσα το βιβλίο θα του έβαζα 6/10. Ικανοποιητικό αλλά όχι αρκετά.

Η δέκατη τρίτη ιστορία – Νταϊάν Σέττερφιλντ

Το βιβλίο αυτό το διάλεξα αρχικά γιατί είχα πολύ καιρό να διαβάσω ένα καλό βιβλίο με στοιχεία μυστηρίου. Και δεν έπεσα έξω. Πρόκειται για εκπληκτικό μυθιστόρημα, ίσως το καλύτερο που διάβασα μες στο 2008 (όχι ότι ήταν και πολλά) και παρόλο που είναι το πρώτο βιβλίο της Νταϊάν Σέττερφιλντ είναι καλοδουλεμένο, γοητευτικό και σίγουρα “breathtaking”, όπως θα έλεγαν οι φίλοι μας οι Άγγλοι. Δεν ένιωσα την έλξη από την πρώτη σελίδα αλλά μετά τις πρώτες δέκα με είχε συνεπάρει και είχα δεθεί τόσο στενά μαζί του που εκτός του ότι δεν μπορούσα να σταματήσω την ανάγνωση (πολύ κακό αυτό στη μέση της εξεταστικής περιόδου) μόλις το τελείωσα το σκεφτόμουν για μέρες και έλπιζα πως είχα αφήσει μερικές σελιδες του αδιάβαστες.

Ας πω όμως και λίγα για την πλοκή. Το βιβλίο αναφέρεται σε μια πασίγνωστη και προικισμένη συγγραφέα, τη Βίντα Γουίντερ, για την οποία δε γνωρίζει κανείς απολύτως τίποτα όσον αφορά την προσωπική της ζωή, ούτε καν το αληθινό της όνομα. Τότε εμφανίζεται στην ιστορία μια νεαρή ερασιτέχνης βιογράφος, η Μάργκαρετ Λη, για την οποία ενδιαφέρεται η συγγραφέας και της ζητά να γίνει η βιογράφος της. Η κοπέλα τελικά δέχεται και τότε αρχίζει να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια του αναγνώστη μια απίστευτη και μπερδεμένη ιστορία. Η αφήγηση της Βίντα Γουίντερ είναι γεμάτη σκοτεινά και αδιευκρίνιστα στοιχεία, ιδιόρυθμους και πονεμένους ανθρώπους αλλά η βιογράφος έχει συμφωνήσει να μην κάνει ερωτήσεις μέχρι να φτάσει η ιστορία στο τέλος της. Και όταν αυτό συμβαίνει, αποκαλύπτεται ένα τόσο σοκαριστικό μυστικό που κανείς δε μπορούσε να προβλέψει. Ένα μυστικό που θα αλλάξει όχι μόνο τη ζωή της βιογράφου αλλά και της ίδιας της συγγραφέως. Αξίζει να διαβαστεί και να εκτιμηθεί ως ένα εκπληκτικό και σίγουρα εμπνευσμένο μυθιστόρημα. Αν μπορούσα να το βαθμολογήσω θα του έβαζα 9/10 γιατί ως γνωστόν, ουδείς τέλειος.

Το τελευταίο παραμύθι του Μιγκέλ Τόρρες ντα Σίλβα – Τόμας Φόγκελ

Είχα ακούσει γι’ αυτό το βιβλίο πριν καιρό και ήθελα να το διαβάσω γιατί μου είπαν πως θυμίζει πολύ τον Αλχημιστή, αλλά δυσκολεύτηκα κάπως να το εντοπίσω καθώς οι περισσότεροι μου έλεγαν πως ήταν εξαντλημένο. Τελικά όμως βρέθηκε και διαβάστηκε ώστε να ακολουθήσει η γλυκιά αυτή εντύπωση που μου άφησε και που θέλω τόσο να μοιραστώ και με άλλους.

Το βιβλίο αυτό λοιπόν μιλάει για έναν πολύ γνωστό και κοσμογυρισμένο παραμυθά που μπορούσε να μαγεύει με τις ιστορίες του και που πολλοί πίστευαν πως είναι θεραπευτικές, τόσο για την ψυχή όσο και για το σώμα. Δυστυχώς ο παραμυθάς, ο Μιγκέλ Τόρρες ντα Σίλβα, πεθαίνει την ώρα που διηγείται στα εγγόνια του την τελευταία ιστορία του. Ο αγαπημένος του εγγονός, ο Μανουέλ, αποφασίζει μετά το θάνατο του παππού του να πάει στην Κοΐμπρα να σπουδάσει μαθηματικά και να ανακαλύψει το τέλος της μαγικής αυτής ιστορίας. Μαθαίνει πως τα μαθηματικά είναι μαγεία και βρίσκονται παντού, ακόμα και στην τέχνη της αφήγησης που είναι αποφασισμένος να ασκήσει για χάρη του παππού του. Μέσα λοιπόν από την καθημερινότητα του Μανουέλ ξεδιπλώνεται ένα μαγευτικό παραμύθι προς αναζήτηση του τέλους ενός άλλου παραμυθιού, καθοριστικού τόσο για τον Μανουέλ όσο και για κάθε άλλο.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στην Πορτογαλία του 1760 περίπου και πέρα από την υπέροχη και γοητευτική ιστορία μας προσφέρει και το άρωμα μιας άλλης κοινωνίας με τους εμπόρους, τους ναυτικούς και τη μαγευτική ανατολή (Αφρική εδώ). Άλλο ένα μυθιστόρημα που παρουσιάζει μια όμορφη ιστορία μέσα από τον σύνθετο κόσμο των μαθηματικών προσπαθώντας να μας δείξει ότι οι αριθμοί και οι “μαγικές” τους ιδιότητες βρίσκονται παντού, ακόμα κι εκεί που δεν τους περιμένουμε.

Περσέπολις – Μαργιάν Σατραπί

Τον τελευταίο καιρό στο κομοδίνο μου έχουν συσσωρευτεί περίπου 15 βιβλία που θέλω να διαβάσω και τα προμηθεύομαι με λαχτάρα λέγοντας στον εαυτό μου: “Μπορεί τώρα να μην έχω χρόνο, αλλά τουλάχιστον όταν αυτό συμβεί δε θα μου λείπουν τα βιβλία!”. Δυστυχώς όσο κι αν θα προτιμούσα να διαβάζω τη “Δέκατη τρίτη ιστορία”, αυτό που μου μένει τελικά είναι η αναγνώριση προτύπων για την εξεταστική… C’ est la vie…

Χθες το βράδυ λοιπόν που δε με έπιανε ύπνος είπα να ρίξω μια ματιά στο Περσέπολις (πάνω στο κομοδίνο κι αυτό). Σκέφτηκα πως είναι ένα κόμικ και θα κυλήσει γρήγορα η ωρα. Και δεν έκανα λάθος, σχεδόν. Όντως χρειάστηκα μόλις περίπου 2 ώρες για να το τελειώσω αλλά το Περσέπολις δεν είναι απλά ένα κόμικ. Παρουσιάζει με πολύ έξυπνο τρόπο τις κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές μιας ταραγμένης χώρας μέσα από τα μάτια ενός δεκάχρονου κοριτσιού. Όλη η ιστορία ξεκινάει την εποχή της αλλαγής πολιτεύματος στο Ιράν με όλες τις δυσκολίες που συνεπάγεται αυτό. Η γλώσσα μπορεί να μην είναι επιτηδευμένη αλλά τα νοήματα που περνάει είναι σίγουρα σύνθετα και προβληματίζουν. Παρουσιάζεται ίσως για πρώτη φορά η δυσκολία προσαρμογής σε ένα θρησκευτικό κράτος και ουσιαστικά έναν νέο τρόπο ζωής, και κυρίως σκέψης, από μια τέτοια οπτική γωνία. Σίγουρα υπήρξαν στιγμές που γέλασα με τη μικρή Μαργιάν (πρόκειται για κόμικ με στοιχεία αυτοβιογραφίας) αλλά και θορυβήθηκα καθώς αντιλαμβανόμουν πόσο σοβαρά μπορεί να επηρρεαστεί ο ψυχισμός ενός παιδιού που μπαίνει απότομα και πρόωρα σε διαδικασία ενηλικίωσης.

Πέρα όμως από την ηρωίδα, στο κόμικ αυτό παρουσιάζεται και ο κοινωνικός διχασμός ανάμεσα στους οπισθοδρομικούς και συνάμα θρησκόληπτους Ιρανούς και τους ανθρώπους εκείνους που δεν αντέχουν την καταπίεση και τη σιωπή. Αυτούς που αντιδρούν στους δυνάστες τους και προσπαθούν ο καθένας με το δικό του τρόπο να κάνουν τη διαφορά ακόμα κι αν βασανίζονται για χρόνια ή πεθαίνουν άδικα σε ένα κελί. Ο πόνος και η απόγνωση που έχουν άμεσα ή έμμεσα αποδέκτη ένα παιδί. Τέτοιες εικόνες φυσικά υπάρχουν ακόμη και σήμερα παντού γύρω μας αρκεί να κάνουμε τον κόπο να τις δούμε.

Ο θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ – Απόστολος Δοξιάδης

Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα – αν όχι το καλύτερο – βιβλίο της χρονιάς που πέρασε. Δεν ήξερα τίποτα για το συγγραφέα ή για το ίδιο το βιβλίο πριν το αγοράσω, δεν είχα ακουσει ούτε είχα διαβάσει καμία κριτική εκτός από την περιγραφή του εκδοτικού οίκου που υπάρχει στο οπισθόφυλλο. Αυτό που με ώθησε όμως να το αγοράσω εξ αρχής, ήταν η απόρριψη που έμαθα πως δέχτηκε από το ελληνικό κοινό τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του και η ευρεία αποδοχή – και φυσικά επιτυχία του – στο εξωτερικό. Ήθελα να μάθω τί το ιδιαίτερο είχε, καθώς επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα του οποίου η πλοκή βασίζεται στον πολύπλοκο κόσμο των μαθηματικών, είδος που πάντοτε απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Δεν άργησα να υποκύψω…

Απ’ τη στιγμή που το άνοιξα δέθηκα μαζί του με έναν περίεργο τρόπο, σχεδόν μαγικό. Αγάπησα και συμπόνεσα τον “θείο Πέτρο”, έναν χαρισματικό μαθηματικό, και τον ακολούθησα σε όλη την πορεία της μυστηριώδους προσπάθειάς του, στην ακμή αλλά και στην παρακμή του. Τον λυπήθηκα για τις εμμονές του και για την μεγάλη αποτυχια που τον χαρακτήριζε τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή. Συνέχιζα ωστόσο να ρουφάω το βιβλίο μέχρι να φτάσω γοητευμένη στην τελευταία του σελίδα. Ειλικρινά το τέλος είναι εκπληκτικό και το λέει αυτό ένας άνθρωπος που δεν πολυσυμπαθεί τα μαθηματικά.

Μπορεί ο τίτλος να θυμίζει λιγάκι τις δύσκολες ώρες που περάσαμε όλοι μας εξαιτίας αυτής της πολύπλοκης αλλά τοσο ξεκάθαρης και απόλυτης επιστήμης, αλλά δε θα πρέπει να μας τρομάζει. Τόσο οι αναφορές σε μεγάλους μαθηματικούς της εποχής όσο και η παράθεση κάποιων μαθηματικών εννοιών δεν κουράζει τον αναγνώστη, αλλά τον βοηθάει να επηρεαστεί ακόμη εντονότερα από την ατμόσφαιρα του μυθιστορηματος. Οφείλω τελικά να ομολογήσω πως ο θείος Πέτρος έγινε η αιτία να εκτιμήσω τα μαθηματικά πολύ περισσότερο, αν όχι να τα αγαπήσω (σαν έννοια φυσικά!).

Περί θανάτου – Ζοζέ Σαραμάγκου

Μακάβριος τίτλος, δεν αντιλέγω, αλλά όπως λέει και ο σοφός λαός: “Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του” και στην προκειμένη περίπτωση από τον τίτλο του. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που διάβαζα το συγκεκριμένο συγγραφέα και δεν ήξερα τί να περιμένω όσον αφορά το ύφος του και τον τρόπο γραφής του. Έτσι λοιπόν τυχαία διάλεξα και το τελευταίο του βιβλίο που απ’ ότι φαίνεται θα γίνει η αφορμή για να διαβάσω και τα υπόλοιπα (Περί τυφλότητος, Περί φωτίσεως).

Πρόκειται για ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα με έξυπνη πλοκή καθώς πραγματεύεται την ιστορία μιας μικρής χώρας (πληθυσμιακά σαν την Ελλάδα) στην οποία ξαφνικά οι άνθρωποι σταματούν να πεθαίνουν! Στην αρχή αυτό φαίνεται ειδυλλιακό σε όλους καθως μεταβαίνουν αυτόματα σε ένα σύμπαν αθανασίας, αλλά καθώς ο καιρός περνάει αρχίζουν να παρουσιάζονται σημαντικά προβλήματα σε πολλούς επαγγελματικούς κλάδους (γραφεία κηδειών, ασφαλιστικές εταιρίες, νοσοκομεία, οίκοι ευγηρίας) που βασιζουν την ευημερία τους στην ύπαρξη του θανάτου. Ωστόσο, και το ίδιο το κράτος αντιμετωπίζει ανυπέρβλητα προβλήματα τόσο στη λειτουργία όσο και στην εξασφάλιση της μελλοντικής του ευημερίας! Τότε είναι που κάνει την εμφάνισή της η μαφφία η οποία επιχειρεί να δώσει λύσεις, με το αζημίωτο φυσικά… Κι ενώ δεν έφταναν όλα αυτά, ο θάνατος κάνει την εμφάνισή του αρχικά με ορισμένες ανησυχητικές μοβ επιστολές και στη συνέχεια με τη μορφή μυστηριώδους γυναίκας που κάνει την υπόθεση ακόμη πιο περίπλοκη…Τί μένει πια να περιμένει κανείς; Μα φυσικά το τέλος.

Μπορώ να πω πως ευχαριστήθηκα πολύ τον τρόπο γραφής του Σαραμάγκου και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο παρουσίαζε τους διαλόγους, κάνοντάς τους τόσο οικείους που ένιωθα πως ήμουν κρυμμένη σε μια σκοτεινή γωνιά και κρυφάκουγα τους ήρωες. Ειλικρινά απόλαυσα το βιβλίο αυτό μέχρι τέλους και συμφωνώ πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ανθρώπινο και αληθινό μυθιστόρημα που καταφέρνει να μας δείξει πόσο πολύτιμη είναι τόσο η ζωή όσο και ο θάνατος.

Εχθροί εξ αίματος – Αρκάς

Λόγω της πίεσης των ημερών και της τραγικής έλλειψης χρόνου αποφάσισα να διαβάσω κάτι χαλαρωτικό, με έξυπνο χιούμορ και φυσικά διάλεξα τον Αρκά. Ανέκαθεν μου άρεσαν τα κόμικ του και σκέφτηκα πως δε θα έχανα κάτι αν διάβαζα και το βιβλίο του (θεατρικό στην ουσία). Το βιβλίο πραγματεύεται την κατάσταση των οργάνων ενός ανθρώπου ο οποίος υπέστη ένα πολύ σοβαρό ατύχημα. Αντί να ακούσουμε όμως τα λόγια ή τις σκέψεις του ίδιου του ασθενή, βλέπουμε πως παίρνουν το λόγο τα ζωτικά του όργανα. Δηλαδή ο αναγνώστης γνωρίζει μέσα από τραγελαφικούς διαλόγους το παχύ και το λεπτό έντερο, το δεξί και το αριστερό νεφρό και φυσικά τον εγκέφαλο και την καρδιά ως βασικούς χαρακτήρες καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη της πλοκής. Όλοι αντιμετωπίζουν με φόβο και αγωνία την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει και έξαφνα ξεσκεπάζεται μια συνομωσία των πιο προνομιούχων οργάνων έναντι των υπολοίπων, σε μια κούρσα για τη μεταμόσχευση. Φυσικά και δε θα αποκαλύψω τίποτε άλλο γιατί είναι πολύ καλό για να το χαλάσω. Διαβάζεται πολύ γρήγορα και διασκεδάζει όσο κάθε έργο του Αρκά. Ίσως να μη μου άρεσε και τόσο ότι υπήρχαν οι κλασικές αναφορές σε ήχους, φώτα και εμφανίσεις ατόμων στη σκηνή όπως σε κάθε θεατρικό π.χ. “τα φωτα χαμηλώνουν για λίγο, μπαίνει στη σκηνή το δεξί νεφρό και άλλα σχετικά. Η αλήθεια όμως είναι πως πρόκειται για εμπνευσμένο και πρωτότυπο εγχείρημα.

Η χαμένη βιβλιοθήκη του Δημητρίου Μόστρα – Δημήτρης Μαμαλούκας

Πρόκειται για έναν εκρηκτικό συνδυασμό βιβλιοφιλίας και αστυνομικού μυθιστορήματος που διαβάζεται απνευστί. Περιστρέφεται γύρω από ένα ιστορικό πρόσωπο, το Δημήτριο Μόστρα, που έζησε στις αρχές του 19ου αιώνα και δημιούργησε μια τεράστια βιβλιοθήκη γεμάτη κώδικες, χειρόγραφα και σπάνια βιβλία που με το πέρασμα των χρόνων χάθηκε. Γύρω από αυτό τον ανεκτίμητο θησαυρό των βιβλιόφιλων και της γνώσης ο Μαμαλούκας στήνει την πλοκή της ιστορίας του οδηγώντας τον αναγνώστη έσα από πλεκτάνες, ανεξιχνίαστες δολοφονίες και ερωτικά τρίγωνα σε ένα απροσδόκητο φινάλε.

Ο Νικόλα Μιλάνο, νόθος γιός έλληνα επιχειρηματία, κληρονομεί από τον πατέρα του μια βιβλιοθήκη με σπάνια βιβλία τα οποία και πουλά σταδιακά βρίσκοντας έτσι έναν εύκολο τρόπο να ζει άνετα χωρίς να δουλεύει. Ανάμεσα στα βιβλία αυτά βρίσκεται όμως και ένα σπάνιο χειρόγραφο του Μόστρα που οδηγεί στη χαμένη βιβλιοθήκη και γίνεται αιτία να βρεθεί ο ήρωας μπλεγμένος σε έναν ιστό που τον οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο θάνατό του.

Χίλιοι τόμοι σπάνιοι και πολύτιμοι. Δυο μανιώδεις συλλέκτες που κυνηγούν με πάθος το ίδιο πράγμα. Μια σειρά από ομιχλώδη ερωτήματα που παρασύρει τους ήρωες σε ένα αδιάκοπο κυνηγητό. Τί κρύβεται τελικά πίσω από το αίνιγμα της χαμένης βιβλιοθήκης;

Οι απαντήσεις και οι λύσεις καραδοκούν στους δρόμους της βροχερής Ρώμης και στα κανάλια της Βενετίας με την τόσο ρεαλιστική ατμόσφαιρα που δημιουργεί ο συγγραφέας στο γοητευμένο αναγνώστη. Οι περιγραφές είναι τόσο πειστικές που μπορεί κανείς να αισθανθεί την υγρασία της ατμόσφαιρας και τη δυσοσμία των καναλιών σαν να περπατάει ο ίδιος στα στενά δρομάκια της Βενετίας μπροστά από τα ενντυπωσιακά παλάτσο.

Δεν μπορώ να μην παραθέσω μια πρόταση από το βιβλίο που θεωρώ πως εκφράζει τους απανταχού βιβλιόφιλους: “Όσο χώρο και να έχεις, πάντα θα είναι μικρότερος από τα βιβλία σου. Τόσο στην καρδιά σου, όσο και στο μυαλό σου, και φυσικά στο σπίτι σου…”

Η περιγραφή που παρέθεσα παραπάνω είναι ο σοβαρός σχολιασμός που θα έκανα για το βιβλίο χωρίς να αποκαλύπτω πολλά για την πλοκή. Προσωπικά όταν το διάβαζα με κράτησε όντως μέχρι τέλους γιατί ήθελα πολύ να μάθω τη συνέχεια (αν και σε ορισμένα σημεία ήταν κάπως προβλέψιμη).Ωστόσο μου θύμιζε πολύ προηγούμενα αναγνώσματα όπως “Το όνομα του ρόδου” του Έκο αλλά ήταν σαφώς πιο ξεκούραστο και ό,τι πληροφορίες έδινε σχετικά με την τυπογραφία και τη σπανιότητα των βιβλίων δε με έκαναν να πλήττω. Το βιβλίο έχει λίγο καιρό που το διάβασα (περίπου μήνα) αλλά θα το θεωρούσα σημαντική απώλεια από τις αναφορές μου γι’ αυτό και το παραθέτω. Σίγουρα το συνιστώ σε όποιον θέλει να διαβάσει ένα καλό βιβλίο με στοιχεία αστυνομικού μυθιστορήματος.

Μισάντρα – Γιάννης Καισαρίδης

Το διήγημα αυτό αγοράστηκε μαζί με το “Στην Ακτή” για να γίνει η διαδρομή Αθήνα – Ξάνθη λίγο πιο ξεκούραστη (αν αυτό είναι δυνατό). Κι αυτό το βιβλίο το αγόρασα μετά από σχετική περιγραφή του σε blog (δυστυχώς δε θυμάμαι σε ποιο…). Δεν μπορώ να πω πως συμφωνώ με την κριτική που με έκανε να το αγοράσω. Δε μου άρεσε ιδιαίτερα και δε μου άφησε και κάτι σημαντικό. Προφανώς δεν το συνιστώ αν και συγχαίρω το συγγραφέα που το βιβλίο του απέσπασε Βραβείο Διηγήματος για το 2005.

Το βιβλίο αποτελεί μια συλλογή ανεξάρτητων μικρών διηγημάτων που περιγράφονται αθώα και ένοχα μυστικά, πόθοι, έρωτες και πόνος καλά κρυμμένα στα “μισάντρα μιας πόλης” όπως λέει και στο οπισθόφυλλο. Παρουσιάζονται με ιδιαίτερο τρόπο και δεν μπορεί κανείς να μην προσέξει τη ιδιαίτερη ικανότητα χρήσης και χειρισμού της ελληνικής γλώσσας του συγγραφέα. Ωστόσο, αν αγοράζοντας ένα βιβλίο περιμένετε μια στρωτή διήγηση με αρχή, μέση και τέλος, δεν είναι αυτό το βιβλίο που ψάχνετε. Μπορεί κατά διαστήματα να μαγευτείτε και κλείνοντάς το να πάρετε ψήγματά του μαζί σας, αλλά δεν είναι το είδος του βιβλίου που τελειώνοντάς το θα το θυμάστε με ευχαρίστηση και θα το αναπολείτε. Εν ολίγοις, μετά από αυτή την εμπειρία επιστρέφω στον παραδοσιακό τρόπο επιλογής βιβλίων, δηλαδή να τα αγγίζεις, να τα ξεφυλλίζεις και να αισθάνεσαι την ανάγκη να τα αγοράσεις…

Και κάτι διευκρινιστικό : Μισάντρα είναι μια μεγάλη εσωτερική ντουλάπα που στερεώνεται στον τοίχο, δίπλα στην είσοδο του δωματίου, με ιδιαίτερα διακοσμημένη όψη.