Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; – Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Να ‘μαι πάλι.. Αργώ αλλά δεν ξεχνώ. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό ο ελεύθερος χρόνος είναι λίγος και πολύτιμος. Γι’ αυτό κατευθείαν στο θέμα! Τελικά δεν ξέρω αν ανακάλυψα Τι είδε η γυναίκα του Λωτ αλλά είμαι σίγουρη πως στο συγκεκριμένο πόνημα άλλα περίμενα και άλλα βρήκα. Η δομή του βιβλίου είναι ιδιαίτερη καθώς προκειται για 6 επιστολές σπασμένες σε κομμάτια που εμφανίζονται διαδοχικά και πάντα παρεμβάλλεται και ένα κομμάτι της πραγματικότητας του ήρωα-αφηγητή. Επειδή έχει περάσει περίπου ένας μήνας από τότε που ολοκλήρωσα το βιβλίο, νομίζω πως μπορώ να πώ πως αυτό που μου άφησε ήταν η πρωτότυπία του θέματος και ο φόβος πως μέρος αυτών που περιγράφονται στις σελίδες του δεν είναι και πολύ μακριά μας.

Ώρα να πω λίγα πραγματάκια για την πλοκή… Η συγγραφέας ξεκινά την αφήγησή της από το όμορφο παραθαλάσιο Παρίσι που τυχαίνει να έχει ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου. Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σε τέτοια επίπεδα που ο πλανήτης αποφάσισε να εκδικηθεί. Η Ερυθρά θάλασσα υπερχείλισε και κάλυψε μέσα σε λίγες μέρες το μεγαλύτερο μέρος των χωρών της μεσογείου. Άφησε όμως πίσω της ένα πολύτιμο μωβ αλάτι που εθίζει τους ανθρώπους χειρότερα κι από ναρκωτικό. Γύρω από αυτό τον θησαυρό λοιπόν χτίστηκε μια πρωτότυπη πολιτεία με ιδιαίτερους άρχοντες και ξεχωριστούς πολίτες – η Αποικία. Όλα φαίνεται να είναι οργανωμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια όμως ένας αιφνίδιος θάνατος έρχεται να συγκλονίσει το μικρόκοσμο των Αποίκων και να προκαλέσει το χάος. Οι μόνοι που μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση είναι οι υψηλόβαθμοι πολίτες αυτής της κοινωνίας που καλούνται να υπερβούν τους εαυτούς τους και να σώσουν την Αποικία από το χάος.

Συμπαθητικό βιβλίο, βασισμένο σε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα που σίγουρα ξαφνιάζει. Μάλλον 6/10 θα του έβαζα αλλά είμαι ανοιχτή σε διαφορετικές κριτικές και σχόλια.

Υπερηφάνεια και Προκατάληψη – Τζέην Ώστεν

Ως συνήθως δεν άντεξα και διέκοψα το “Τρένο για τη Λισαβόνα” για να διαβάσω το “Περηφάνεια και Προκατάληψη”. Είχα δει το έργο όταν κυκλοφόρησε σε DVD το 2006 και μου άρεσε τόσο που αποφάσισα να το διαβάσω αν έπεφτε ποτέ στα χέρια μου. Και φυσικά, επειδή λίγα πράγματα αφήν στην τύχη, όταν το είδα να είναι προσφορά σε ένα απ’ τα γνωστά βιβλιοπωλεία της Αθήνας έσπευσα να το αποκτήσω. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μυθιστορήματα “εποχής” αλλά αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα. Δυστυχώς είχε χάσει το στοιχείο της έκπληξης αφού γνώριζα αρχή, μέση και τέλος (λόγω της ταινίας) αλλά όπως πάντα μεταξύ ταινίας και βιβλίου στο 99% των περιπτώσεων υπερτερεί το βιβλίο.

Και τώρα τα βασικά… Η συγγραφέας αφηγείται τη ζωή μιας μικρομεσαίας οικογένειας με πέντε κορες που μοναδικός στόχος στη ζωή τους – αλλά και στη ζωή της μητέρας τους – είναι ένας καλός και οικονομικά συμφέρων γάμος που θα τις εξασφάλιζε και θα ανέβαζε την οικογένεια σε υψηλότερη κοινωνική τάξη. Τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν αμέσως είναι η Ελίζαμπεθ (η δεύτερη κόρη) που συμπεριφέρεται με προκατάληψη, και ο κύριος Ντάρσυ (γόνος εύπορης οικογένειας) που τον χαρακτηρίζει η περηφάνεια. Δε νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα καθώς γίνεται από πολύ νωρίς προφανές στον αναγνώστη πως αυτοί οι δύο είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο θα εξελιχθεί το βιβλίο. Ομολογώ πως τόσο καιρό απέφευγα βιβλία που τοποθετούνται χρονικά ή περιγράφουν τη συγκεκριμένη περίοδο λόγω του ύφους τους αλλά και του τρόπου γραφής. Παραδόξως, αυτό το κλασικό και πασίγνωστο έργο μου άρεσε αρκετά και πιστεύω πως ανήκει στην κατηγορία αυτών που θα πρότεινα. Διαβάστε το λοιπόν και δείτε οπωσδήποτε, αν δεν την έχετε δει ήδη, την ταινία! Αξίζει…