Γενικά θα περίμενε κανείς να μπει σε ένα blog με κριτικές βιβλίων και να βρει όλα τα νέα βιβλία που κυκλοφορούν με μια σχετική περιγραφή ώστε να μπορέσει να τα επιλέξει ή να τα απορρίψει. Η ανάγνωση όμως νέων βιβλίων δε βαδίζει πάντοτε παράλληλα με την επικαιρότητα. Τουλάχιστον όχι για μένα. Έτσι λοιπόν, παρόλο που είχα ήδη διαβάσει εδώ και αρκετά χρονάκια το “Εκατό χρόνια μοναξιά” το οποίο και λάτρεψα, καθώς επίσης και το “Έρωτας στα χρόνια της χολέρας”, το “Περι έρωτος” μου διέφυγε… Έτσι λοιπόν μια που μου το σύστησαν ως εκπληκτικό είπα να το δοκιμάσω. Εξάλλου πρόκειται για τον Μάρκες, οπότε δεν είχα τίποτα να χάσω.
Το βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, της Σιέρβα Μαρία, η οποία δαγκώνεται από έναν σκύλο σε μια μικρή πόλη την εποχή του Μεσαίωνα. Η πληγή τελικά επουλώνεται αλλά μόλις γίνεται γνωστό ότι ο σκύλος ήταν λυσσασμένος αρχίζουν τα προβλήματα. Οι βίαιοι και πρωτόγονοι τρόποι της Σιέρβα Μαρία, το γεγονός ότι ουσιαστικά τη μεγάλωσαν οι ιθαγενείς υπηρέτες του σπιτιού με τα ήθη και τις παραδόσεις τους σε συνδυασμό με το βίτσιο της μικρής να ψεύδεται γαι οτιδήποτε, θα οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως η κοπέλα πάσχει από τη θανατηφόρα ασθένεια. Ο πατέρας της αποφασίζει να κάνει ότι μπορεί για να τη σώσει αλλά αντί γι’ αυτό, οι πρωτόγονες πρακτικές κάθε είδους γιατρών επιβαρύνουν την πληγή της και τελικά κλείνεται σε μοναστήρι ως δαιμονισμένη. Ο εγκλεισμός της γίνεται όμως η αιτία για να γνωριστεί με τον προστατευόμενο του επισκόπου, ο οποίος και την ερωτεύεται. Ας σταματήσω όμως εδώ γιατί η ιστορία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και δε θέλω να τη χαλάσω.
Είναι ένα βιβλίο διαφορετικό εν συγκρίσει με τα υπόλοιπα του Μάρκες. Γεμάτο παθιασμένους ανθρώπους, γάμους από συμφέρον, πατρική αγάπη που άργησε να έρθει, δαιμόνια και δοξασίες αλλά και έρωτα. Έναν έρωτα που σε αλλάζει, σε τρελαίνει, σε πονάει και ξυπνάει μέσα σου το πάθος για ζωή και αγάπη.
