Αδιαμφισβήτητα πρόκειται για ένα από τα καλύτερα – αν όχι το καλύτερο – βιβλίο της χρονιάς που πέρασε. Δεν ήξερα τίποτα για το συγγραφέα ή για το ίδιο το βιβλίο πριν το αγοράσω, δεν είχα ακουσει ούτε είχα διαβάσει καμία κριτική εκτός από την περιγραφή του εκδοτικού οίκου που υπάρχει στο οπισθόφυλλο. Αυτό που με ώθησε όμως να το αγοράσω εξ αρχής, ήταν η απόρριψη που έμαθα πως δέχτηκε από το ελληνικό κοινό τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας του και η ευρεία αποδοχή – και φυσικά επιτυχία του – στο εξωτερικό. Ήθελα να μάθω τί το ιδιαίτερο είχε, καθώς επρόκειτο για ένα μυθιστόρημα του οποίου η πλοκή βασίζεται στον πολύπλοκο κόσμο των μαθηματικών, είδος που πάντοτε απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Δεν άργησα να υποκύψω…
Απ’ τη στιγμή που το άνοιξα δέθηκα μαζί του με έναν περίεργο τρόπο, σχεδόν μαγικό. Αγάπησα και συμπόνεσα τον “θείο Πέτρο”, έναν χαρισματικό μαθηματικό, και τον ακολούθησα σε όλη την πορεία της μυστηριώδους προσπάθειάς του, στην ακμή αλλά και στην παρακμή του. Τον λυπήθηκα για τις εμμονές του και για την μεγάλη αποτυχια που τον χαρακτήριζε τόσο στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή. Συνέχιζα ωστόσο να ρουφάω το βιβλίο μέχρι να φτάσω γοητευμένη στην τελευταία του σελίδα. Ειλικρινά το τέλος είναι εκπληκτικό και το λέει αυτό ένας άνθρωπος που δεν πολυσυμπαθεί τα μαθηματικά.
Μπορεί ο τίτλος να θυμίζει λιγάκι τις δύσκολες ώρες που περάσαμε όλοι μας εξαιτίας αυτής της πολύπλοκης αλλά τοσο ξεκάθαρης και απόλυτης επιστήμης, αλλά δε θα πρέπει να μας τρομάζει. Τόσο οι αναφορές σε μεγάλους μαθηματικούς της εποχής όσο και η παράθεση κάποιων μαθηματικών εννοιών δεν κουράζει τον αναγνώστη, αλλά τον βοηθάει να επηρεαστεί ακόμη εντονότερα από την ατμόσφαιρα του μυθιστορηματος. Οφείλω τελικά να ομολογήσω πως ο θείος Πέτρος έγινε η αιτία να εκτιμήσω τα μαθηματικά πολύ περισσότερο, αν όχι να τα αγαπήσω (σαν έννοια φυσικά!).
