Αυτό τον καιρό διαβάζω το Σανταράμ. Σύντομα (ελπίζω) κριτική…
Σανταράμ – Γκρέγκορι Ντέιβιντ Ρόμπερτς
Γόμορρα – Ρομπέρτο Σαβιάνο
Ο τίτλος του και μονο τα λέει όλα, πόσο μάλλον αν συνδυαστεί με το εκπληκτικά αντιπροσωπευτικό εξώφυλλο. Προετοιμάζει τον αναγνωστη για μια καταστροφή μοναδική, για μια απίστευτη και αναπάντεχη ανατροπή. Τουλάχιστον αυτό συνέβη σε μένα. Πρόκειται για ένα βιβλίο μοναδικό όχι μόνο για την τρομακτική ειλικρίνεια του συγγραφέα αλλά και για την τεκμηριωμένη παρουσίαση των γεγονότων. Ο Σαβιάνο, κάτοικος της Νάπολης, κουρασμένος από την κατάντια του τόπου του και τη συνεχή διάβρωση των ανθρώπινων αξιών, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο για την εγκληματική δραστηριότητα της Καμόρρα, της μαφιόζικης οργάνωσης στην περιοχή της Νάπολης. Μέσα από αυτό καταφέρνει να δείξει στον αναγνώστη τα τεράστια πλοκάμια του εγκλήματος και την ανάμιξη του σε όλους τους τομείς της ζωής ενός ανθρώπου. Γιατί η Καμόρρα δεν ασχολείται μόνο με ναρκωτικά και όπλα. Από νωρίς φρόντισε να εμπλακεί στη δημιουργία ρούχων από μεγάλους οίκους υψηλής ραπτικής, στην κατασκευή υποδημάτων, στις οικοδομικές επιχειρήσεις και φυσικά στην πολιτική. Και δε σταμάτησε εκεί. Με τη συνεχή δράση της επηρρέασε τη ζωή των ανθρώπων και διαμόρφωσε γενιές και κοινωνίες ώστε να εξυπηρετούν τα συμφέροντά της και να επανδρώνουν τις επιχειρήσεις της.
Ο Σαβιάνο κατάφερε να δημιουργήσει ένα υπέροχο βιβλίο και να συνδέσει αριστουργηματικά τη λογοτεχνία με το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ. Μέσα από τις εμπειρίες και τις σημαντικές πληροφορίες που κατάφερε να αποκτήσει δουλεύοντας για τη μαφία, ακολουθώντας από κοντά τις βεντέτες των μεγάλων οικογενειών της Νάπολης και παίρνοντας συνεντεύξεις από νεαρά μέλη, κατάφερε να μας προσφέρει ένα βιβλίο-σταθμό της τελευταίας δεκαετίας. Βέβαια το τίμημα ήταν μεγάλο καθώς από τη στιγμή που το βιβλίο του έγινε ευρέως γνωστό, ο ίδιος τέθηκε υπό αστυνομική προστασία.
Παρόλο που ένα βιβλίο δεν κρίνεται από τους αριθμούς αλλά από το περιεχόμενό του, είναι χαρακτηριστικό ότι τα “Γόμορρα” έφτασαν το 1,5 εκατομμύριο αντίτυπα μόνο στην Ιταλία και μέσα σε έναν μόλις χρόνο. Το βιβλίο έχει ήδη μεταφραστεί σε 33 γλώσσες και πρόσφατα μεταφράστηκε και στα ελληνικά. Επίσης εκπληκτικό είναι πως ενώ η Μαφία δεν υπολογίζει ανθρώπινες απώλειες, νόμους, αστυνομία, πολιτικούς αισθάνθηκε πως απειλείται από ένα βιβλίο. Δε θέλω να αναφερθώ στο περιεχόμενο καθώς δεν πιστεύω πως μπορώ να μεταδώσω τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και ειμαι σίγουρη πως θα σας σημαδέψει όπως σημάδεψε κι εμένα. Από βαθμολογία του βάζω 9/10 και το 1/10 που χάνει είναι μόνο εξαιτίας των πολλών ονομάτων που συχνά με μπέρδευαν.
Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; – Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Να ‘μαι πάλι.. Αργώ αλλά δεν ξεχνώ. Δυστυχώς τον τελευταίο καιρό ο ελεύθερος χρόνος είναι λίγος και πολύτιμος. Γι’ αυτό κατευθείαν στο θέμα! Τελικά δεν ξέρω αν ανακάλυψα Τι είδε η γυναίκα του Λωτ αλλά είμαι σίγουρη πως στο συγκεκριμένο πόνημα άλλα περίμενα και άλλα βρήκα. Η δομή του βιβλίου είναι ιδιαίτερη καθώς προκειται για 6 επιστολές σπασμένες σε κομμάτια που εμφανίζονται διαδοχικά και πάντα παρεμβάλλεται και ένα κομμάτι της πραγματικότητας του ήρωα-αφηγητή. Επειδή έχει περάσει περίπου ένας μήνας από τότε που ολοκλήρωσα το βιβλίο, νομίζω πως μπορώ να πώ πως αυτό που μου άφησε ήταν η πρωτότυπία του θέματος και ο φόβος πως μέρος αυτών που περιγράφονται στις σελίδες του δεν είναι και πολύ μακριά μας.
Ώρα να πω λίγα πραγματάκια για την πλοκή… Η συγγραφέας ξεκινά την αφήγησή της από το όμορφο παραθαλάσιο Παρίσι που τυχαίνει να έχει ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Μεσογείου. Πώς μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο; Η καταστροφή του περιβάλλοντος έφτασε σε τέτοια επίπεδα που ο πλανήτης αποφάσισε να εκδικηθεί. Η Ερυθρά θάλασσα υπερχείλισε και κάλυψε μέσα σε λίγες μέρες το μεγαλύτερο μέρος των χωρών της μεσογείου. Άφησε όμως πίσω της ένα πολύτιμο μωβ αλάτι που εθίζει τους ανθρώπους χειρότερα κι από ναρκωτικό. Γύρω από αυτό τον θησαυρό λοιπόν χτίστηκε μια πρωτότυπη πολιτεία με ιδιαίτερους άρχοντες και ξεχωριστούς πολίτες – η Αποικία. Όλα φαίνεται να είναι οργανωμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια όμως ένας αιφνίδιος θάνατος έρχεται να συγκλονίσει το μικρόκοσμο των Αποίκων και να προκαλέσει το χάος. Οι μόνοι που μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση είναι οι υψηλόβαθμοι πολίτες αυτής της κοινωνίας που καλούνται να υπερβούν τους εαυτούς τους και να σώσουν την Αποικία από το χάος.
Συμπαθητικό βιβλίο, βασισμένο σε μια ιδιαίτερα πρωτότυπη ιδέα που σίγουρα ξαφνιάζει. Μάλλον 6/10 θα του έβαζα αλλά είμαι ανοιχτή σε διαφορετικές κριτικές και σχόλια.
Υπερηφάνεια και Προκατάληψη – Τζέην Ώστεν
Ως συνήθως δεν άντεξα και διέκοψα το “Τρένο για τη Λισαβόνα” για να διαβάσω το “Περηφάνεια και Προκατάληψη”. Είχα δει το έργο όταν κυκλοφόρησε σε DVD το 2006 και μου άρεσε τόσο που αποφάσισα να το διαβάσω αν έπεφτε ποτέ στα χέρια μου. Και φυσικά, επειδή λίγα πράγματα αφήν στην τύχη, όταν το είδα να είναι προσφορά σε ένα απ’ τα γνωστά βιβλιοπωλεία της Αθήνας έσπευσα να το αποκτήσω. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μυθιστορήματα “εποχής” αλλά αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα. Δυστυχώς είχε χάσει το στοιχείο της έκπληξης αφού γνώριζα αρχή, μέση και τέλος (λόγω της ταινίας) αλλά όπως πάντα μεταξύ ταινίας και βιβλίου στο 99% των περιπτώσεων υπερτερεί το βιβλίο.
Και τώρα τα βασικά… Η συγγραφέας αφηγείται τη ζωή μιας μικρομεσαίας οικογένειας με πέντε κορες που μοναδικός στόχος στη ζωή τους – αλλά και στη ζωή της μητέρας τους – είναι ένας καλός και οικονομικά συμφέρων γάμος που θα τις εξασφάλιζε και θα ανέβαζε την οικογένεια σε υψηλότερη κοινωνική τάξη. Τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν αμέσως είναι η Ελίζαμπεθ (η δεύτερη κόρη) που συμπεριφέρεται με προκατάληψη, και ο κύριος Ντάρσυ (γόνος εύπορης οικογένειας) που τον χαρακτηρίζει η περηφάνεια. Δε νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα καθώς γίνεται από πολύ νωρίς προφανές στον αναγνώστη πως αυτοί οι δύο είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο θα εξελιχθεί το βιβλίο. Ομολογώ πως τόσο καιρό απέφευγα βιβλία που τοποθετούνται χρονικά ή περιγράφουν τη συγκεκριμένη περίοδο λόγω του ύφους τους αλλά και του τρόπου γραφής. Παραδόξως, αυτό το κλασικό και πασίγνωστο έργο μου άρεσε αρκετά και πιστεύω πως ανήκει στην κατηγορία αυτών που θα πρότεινα. Διαβάστε το λοιπόν και δείτε οπωσδήποτε, αν δεν την έχετε δει ήδη, την ταινία! Αξίζει…
Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων – Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Γενικά θα περίμενε κανείς να μπει σε ένα blog με κριτικές βιβλίων και να βρει όλα τα νέα βιβλία που κυκλοφορούν με μια σχετική περιγραφή ώστε να μπορέσει να τα επιλέξει ή να τα απορρίψει. Η ανάγνωση όμως νέων βιβλίων δε βαδίζει πάντοτε παράλληλα με την επικαιρότητα. Τουλάχιστον όχι για μένα. Έτσι λοιπόν, παρόλο που είχα ήδη διαβάσει εδώ και αρκετά χρονάκια το “Εκατό χρόνια μοναξιά” το οποίο και λάτρεψα, καθώς επίσης και το “Έρωτας στα χρόνια της χολέρας”, το “Περι έρωτος” μου διέφυγε… Έτσι λοιπόν μια που μου το σύστησαν ως εκπληκτικό είπα να το δοκιμάσω. Εξάλλου πρόκειται για τον Μάρκες, οπότε δεν είχα τίποτα να χάσω.
Το βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, της Σιέρβα Μαρία, η οποία δαγκώνεται από έναν σκύλο σε μια μικρή πόλη την εποχή του Μεσαίωνα. Η πληγή τελικά επουλώνεται αλλά μόλις γίνεται γνωστό ότι ο σκύλος ήταν λυσσασμένος αρχίζουν τα προβλήματα. Οι βίαιοι και πρωτόγονοι τρόποι της Σιέρβα Μαρία, το γεγονός ότι ουσιαστικά τη μεγάλωσαν οι ιθαγενείς υπηρέτες του σπιτιού με τα ήθη και τις παραδόσεις τους σε συνδυασμό με το βίτσιο της μικρής να ψεύδεται γαι οτιδήποτε, θα οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως η κοπέλα πάσχει από τη θανατηφόρα ασθένεια. Ο πατέρας της αποφασίζει να κάνει ότι μπορεί για να τη σώσει αλλά αντί γι’ αυτό, οι πρωτόγονες πρακτικές κάθε είδους γιατρών επιβαρύνουν την πληγή της και τελικά κλείνεται σε μοναστήρι ως δαιμονισμένη. Ο εγκλεισμός της γίνεται όμως η αιτία για να γνωριστεί με τον προστατευόμενο του επισκόπου, ο οποίος και την ερωτεύεται. Ας σταματήσω όμως εδώ γιατί η ιστορία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και δε θέλω να τη χαλάσω.
Είναι ένα βιβλίο διαφορετικό εν συγκρίσει με τα υπόλοιπα του Μάρκες. Γεμάτο παθιασμένους ανθρώπους, γάμους από συμφέρον, πατρική αγάπη που άργησε να έρθει, δαιμόνια και δοξασίες αλλά και έρωτα. Έναν έρωτα που σε αλλάζει, σε τρελαίνει, σε πονάει και ξυπνάει μέσα σου το πάθος για ζωή και αγάπη.
Πάουλα – Ιζαμπέλ Αλιέντε
Απέκτησα αυτό το εκπληκτικό βιβλίο πριν από αρκετό καιρό αλλά επειδή προηγούνταν άλλα για διάβασμα, αυτό περίμενε υπομονετικά στο ράφι. Το ξεκίνησα στις διακοπές του Πάσχα και ήταν και ο λόγος που άργησα να τελειώσω το “Χιόνι” του Παμούκ. Δε συνηθίζω να διαβάζω πολλά βιβλία ταυτόχρονα αλλά κάτι απροσδιόριστο μεταξύ περιέργειας και ανυπομονησίας με οδήγησαν να το ξεκινήσω. Και αυτή ήταν η αρχή του τέλους..
Ομολογώ πως ανέκαθεν με συγκινούσαν περισσότερο τα βιβλία που βασίζονταν σε μια αληθινή ιστορία, πόσο μάλλον αν πρόκειται για την ίδια τη συγγραφέα και την κόρη της. Στο βιβλίο αυτό, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεν με ενδιέφερε τόσο να μάθω το τέλος όπως στα περισσότερα που έχω διαβασει μέχρι σήμερα, αλλά να παρακολουθησω το ταξίδι που οδήγησε τη συγγραφέα ως εκεί. Και ήταν σίγουρα ένα πολύ δύσκολο ταξίδι. Στο βιβλίο αυτό μπλέκονται ο πόνος και η προσμονή, η ελπίδα και η απογοήτευση και είναι πάντα παρούσα η έντονη ψυχική κούραση της συγγραφέως που δεν μπορεί παρά να δίνι τα πάντα για το παιδί της.
Και τώρα λίγα βασικά στοιχεία… Το βιβλίο αυτό περιγράφει την περιπέτεια μιας όμορφης κοπέλας (της Πάουλα), κόρη της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Η Πάουλα δυστυχώς υποφέρει από μια σπάνια ασθένεια η οποία τελικά την ρίχνει σε κώμα, βυθίζοντας τον περίγυρό της στη θλίψη. Η μητέρα της κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της δε φεύγει στιγμή απ’ το πλευρό της και αποφασίζει να γράψει ένα “γράμμα” στην κόρη της για να της το δώσει όταν ξυπνήσει. Σε αυτό το γράμμα περιγράφεται η ζωή της οικογένειας από τη γιαγιά της μητέρας της μέχρι την ίδια την Πάουλα. Έτσι ο αναγνώστης μαθαίνει για όλα όσα συνέβησαν μέσα στα τελευταία 50 χρόνια στη Χιλή από κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, μέχρι πολύ προσωπικές λεπτομέρειες από τη ζωή της συγγραφέως.
Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον ανάγνωσμα που παρασύρει τον αναγνώστη στη συμπόνια και την ελπίδα για ένα ευτυχισμένο τέλος. Παρόλο που είναι το πρώτο βιβλίο της Αλιέντε που διάβασα, έχω αποφασίσει να μελετήσω περισσότερο αυτή την πολύπλευρη και χαρισματική συγγραφέα και να παρουσιάσω – εννοείται – και άλλα έργα της. Καλή ανάγνωση λοιπόν..
Χιόνι – Ορχάν Παμούκ
Επιτέλους τελείωσε το “Χιόνι”. Ιδιαίτερο βιβλίο, γεμάτο κρυφά και φανερά νοήματα για τη ζωή στην Τουρκία. Όχι μόνο στην Κωσταντινούπολη που όλοι γνωρίζουμε έστω κι από μια φωτογραφία, αλλά στην καρδιά της Τουρκίας, στα ξεχασμένα χωριά και τις επαρχιακές πόλεις που βασιλεύει η άγνοια και ο φανατισμός. Παρόλο που ο Παμούκ παρουσιάζει με μελανά χρώματα τη ζωή και τις συνθήκες στην πόλη του Καρς, μέσα από τα μάτια του ποιητή Κα βλέπουμε την έμπνευση και τη νοσταλγία να ξετυλίγονται σε ολόκληρο το μυθιστόρημα. Καλύτερα όμως να πω τα πράγματα από την αρχή.
Το μυθιστόρημα παρουσιάζει το ταξίδι ενός Τούρκου ποιητή, του Κα, ο οποίος διέμενε για χρόνια στη Γερμανία αλλά αποφάσισε να γυρίσει και να επισκεφτεί το Καρς. Σκοπός της επίσκεψής του η σύνταξη ενός άρθρου σχετικού με τις πολιτικές εξελίξεις στην πόλη και τις επικείμενες εκλογές, αλλά και για τις πρόσφατες αυτοκτονίες κοριτσιών που αρνούνταν να βγάλουν τη μαντίλα. Ο Κα γνωρίζεται με πολιτικούς εκπροσώπους, στρατιωτικούς, μυστικούς αστυνομικούς και θρησκευτικούς ηγέτες της μικρής πόλης για να μπορέσει να βρει μια άκρη. Τότε όμως έρχεται το χίονι που οδηγεί στον αποκλεισμό της πόλης και δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για στρατιωτικό πραξικόπημα που τελικά θα φέρει τρομερές αλλαγές στις ζωές όλων.
Μέσα στο βιβλίο αυτό σκιαγραφούνται οι διάφοροι τύποι ανθρώπων ανάλογα με τις πεποιθησεις τους, παρουσιάζεται η θέση που κατέχει η πολιτική στη ζωή των ανθρώπων αλλά και η επιρροή που ασκεί η θρησκεία στη διαμόρφωση ιδεών και καταστάσεων.Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο Παμούκ καταφέρνει να κάνει τον μέσο Τούρκο πολίτη συμπαθή αλλά κυρίως άξιο συμπόνιας στα μάτια του αναγνώστη. Γιατί είναι ουσιαστικά ένας λαός που υποφέρει έξαιτίας της άγνοιας, της καταπίεσης και της τυφλής πίστης η οποία προκαλείται από την ανάγκη για αλλαγή και για ένα καλύτερο μέλλον.
Ο ζωγράφος των μαχών – Αρτούρο Πέρεθ-Ριβέρτε
Είχα διαβάσει παλαιότερα βιβλία του Πέρεθ Ριβέρτε και μου είχε δώσει την εντύπωση συγγραφέα βιβλίων “μυστηρίου” και περιπλάνησης. Γι΄αυτό το λόγο άλλωστε διάλεξα και το εν λόγω βιβλίο, επειδή ήθελα να παίξω για λίγο το ρόλο του ερευνητή. Ωστόσο, στο νέο του μυθιστόρημα η περιπλάνηση του ήρωα είναι κυρίως ψυχολογική και το μυστήριο κρύβεται στις ανθρώπινες σχέσεις του ζωγράφου και όχι στις συνθήκες.
Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία ενός γνωστού βετεράνου φωτογράφου, πολεμικού ανταποκριτή, του Ανδρέα Φάουλκες. Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα σε πολέμους και καταστροφές ως ψυχρός παρατηρητής, ο Φάουλκες αποφασίζει να απομονωθεί σε έναν εγκαταλελειμμένο πύργο της μεσογείου και να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία που θα αναπαριστά την εικόνα που δεν μπόρεσε ποτέ να απαθανατίσει με τη φωτογραφική του μηχανή. Κατά τη διάρκεια όμως της προσπάθειάς του θα μπει στη ζωή του ένα πρόσωπο από το παρελθόν και θα δημιουργήσει ένα κλίμα έντασης καθώς δηλώνει ότι σκοπός του είναι η δολοφονία του ζωγράφου. Έτσι τα πράγματα περιπλέκονται και αρχίζουν να διαφαινονται σιγά σιγά οι λόγοι για τους οποίους ο Φάουλκε οδηγήθηκε σε αυτή την τοιχογραφία, καθώς επίσης και τα κίνητρα του δολοφόνου του.
Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα που οδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του πολέμου και των καταστροφών που αυτός προκαλέι, τόσο υλικές όσο και ψυχικές.
Ανθρωποφύλακες – Περικλής Κοροβέσης
Διαβάζοντας τους “Ανθρωποφύλακες” κατέληξα στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ορισμένα βιβλία στα οποία δεν μπορώ να κάνω κριτική. Πώς άλλωστε θα ήταν δυνατόν να κάνω κριτική σε ένα ντοκουμέντο ειδικά αν περιγράφει τόσο σκληρά βασανιστήρια και πρόκειται για την κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου; Αν εξαιρέσω την “πλοκή” που με άφησε άναυδη, πιστεύω πως αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι παρόλο που δεν εντόπισα κάποια εκπληκτική συγγραφική ικανότητα (άλλωστε δεν πρόκειται για μυθιστόρημα) παραδέχομαι πως οι περιγραφές που υπάρχουν σε αυτό το βιβλίο, παρόλο που είναι σκληρές, είναι εκπληκτικά μετρημένες και παρουσιάζονται με έναν τρόπο τόσο ζωντανό που κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως το βιβλίο είχε γραφεί αμέσως μετά την απελευθέρωση του Κοροβέση από τη φυλακή. Ένιωσα όλες τις στιγμές αμφιβολίας και φόβου κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων του στην Ασφάλεια αλλά και την εκπληκτική διαύγεια που παρουσίαζε ο γράφων σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές βασανιστηρίων.
Τελικά, αυτό που επιβεβαιώθηκε μέσα μου διαβάζοντας αυτό το βιβλίο είναι πως ο άνθρωπος, αν του δοθεί εξουσία, δεν υπολογίζει τίποτα. Ξεχνά αμέσως τις αρχές με τις οποίες μεγάλωσε, την κοινωνία στην οποία έζησε και το μόνο που επικρατεί μέσα του είναι η δίψα για περισσότερη εξουσία και επιβολή στους αδύναμους. Πιστεύω πως η συμπεριφορά αυτή δεν επηρεάζεται από κόμματα και ιδεολογίες αλλά είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας και κάθε νόμος (ηθικός και ποινικός) που υπάρχει είναι για να μας κρατάει μακριά από την καταστροφή.
Το Μέγαρο Γιακουμπιάν – Αλάα Αλ Ασουάνι
Απ’ ότι φάνηκε χρειάστηκα λίγο καιρό αλλά τελικά το τελείωσα! Με εντυπωσίασε, με μάγεψε και σίγουρα με προβλημάτισε. Στην αρχή ομολογώ πως είχα κάποιο πρόβλημα με τα τόσα ονόματα που παρουσιάζονταν σε κάθε διαφορετική ενότητα και χρειάστηκε λίγο χρόνο παραπάνω για να καταλάβω το ρόλο του καθένα στην ιστορία. Άξιζε όμως την προσπάθεια!
Όλοι οι χαρακτήρες είναι μοναδικοί και πολύπλευροι, παρουσιάζοντας ο καθένας με το δικό του τρόπο την εικόνα της σύγχρονης Αιγύπτου. Ο ευκατάστατος αλλά ξεπεσμένος μηχανικός, ο Ζάκι αλ-Ντεσούκι, που περνάει τις μέρες του με εφήμερες ερωμένες, ο Τάχα, ο γιος του θυρωρού που το μεγαλύτερο όνειρό του είναι να γίνει αστυνομικός και ο Χάτιμ, ο πικραμένος ομοφυλόφιλος με τον ανικανοποίητο έρωτά του για τον όμορφο ‘Αμπντου. Φαινομενικά οι ζωές όλων είναι ασύνδετες αλλά τελικά η πίκρα και η απογοήτευησή τους είναι αυτή που τους φέρνει πιο κοντά. Άνθρωποι που τελικά τους συμπαθείς παρά τις αδυναμίες και τους και τις λανθασμένες επιλογές τους που φαίνεται πως τους περιμένουν σε κάθε τους βήμα.
Πρόκειται για ιδιαίτερο βιβλίο με εντελώς διαφορετική κουλτούρα από την ελληνική η οποία προφανώς επηρεάζεται τόσο από τη θρησκεία όσο και από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Μοναδικές και πολύ ζωντανές οι περιγραφές, τόσο των ανθρώπων όσο και των περιοχών, των δρόμων και των κτιρίων της παρακμής στη σύγχρονη Αίγυπτο. Αν έχετε χρόνο και διάθεση να γνωρίσετε έστω και επιφανειακά τον τρόπο σκέψης και την άγρια ομορφιά ενός άλλου πολιτισμού, διαβάστε το και δε θα χάσετε…
