Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; - Ιωάννα Μπουραζοπούλου
Αυτό τον καιρό διαβάζω το “Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;”. Προσεχώς κριτική (το “Νυχτερινό τρένο για τη Λισαβόνα” πήρε προσωρινά αναβολή)…
Υπερηφάνεια και Προκατάληψη - Τζέην Ώστεν
Ως συνήθως δεν άντεξα και διέκοψα το “Τρένο για τη Λισαβόνα” για να διαβάσω το “Περηφάνεια και Προκατάληψη”. Είχα δει το έργο όταν κυκλοφόρησε σε DVD το 2006 και μου άρεσε τόσο που αποφάσισα να το διαβάσω αν έπεφτε ποτέ στα χέρια μου. Και φυσικά, επειδή λίγα πράγματα αφήν στην τύχη, όταν το είδα να είναι προσφορά σε ένα απ’ τα γνωστά βιβλιοπωλεία της Αθήνας έσπευσα να το αποκτήσω. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω διαβάσει και πολλά μυθιστορήματα “εποχής” αλλά αυτό μου άρεσε ιδιαίτερα. Δυστυχώς είχε χάσει το στοιχείο της έκπληξης αφού γνώριζα αρχή, μέση και τέλος (λόγω της ταινίας) αλλά όπως πάντα μεταξύ ταινίας και βιβλίου στο 99% των περιπτώσεων υπερτερεί το βιβλίο.
Και τώρα τα βασικά… Η συγγραφέας αφηγείται τη ζωή μιας μικρομεσαίας οικογένειας με πέντε κορες που μοναδικός στόχος στη ζωή τους - αλλά και στη ζωή της μητέρας τους - είναι ένας καλός και οικονομικά συμφέρων γάμος που θα τις εξασφάλιζε και θα ανέβαζε την οικογένεια σε υψηλότερη κοινωνική τάξη. Τα πρόσωπα που ξεχωρίζουν αμέσως είναι η Ελίζαμπεθ (η δεύτερη κόρη) που συμπεριφέρεται με προκατάληψη, και ο κύριος Ντάρσυ (γόνος εύπορης οικογένειας) που τον χαρακτηρίζει η περηφάνεια. Δε νομίζω πως χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα καθώς γίνεται από πολύ νωρίς προφανές στον αναγνώστη πως αυτοί οι δύο είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο θα εξελιχθεί το βιβλίο. Ομολογώ πως τόσο καιρό απέφευγα βιβλία που τοποθετούνται χρονικά ή περιγράφουν τη συγκεκριμένη περίοδο λόγω του ύφους τους αλλά και του τρόπου γραφής. Παραδόξως, αυτό το κλασικό και πασίγνωστο έργο μου άρεσε αρκετά και πιστεύω πως ανήκει στην κατηγορία αυτών που θα πρότεινα. Διαβάστε το λοιπόν και δείτε οπωσδήποτε, αν δεν την έχετε δει ήδη, την ταινία! Αξίζει…
Περί έρωτος και άλλων δαιμονίων - Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Γενικά θα περίμενε κανείς να μπει σε ένα blog με κριτικές βιβλίων και να βρει όλα τα νέα βιβλία που κυκλοφορούν με μια σχετική περιγραφή ώστε να μπορέσει να τα επιλέξει ή να τα απορρίψει. Η ανάγνωση όμως νέων βιβλίων δε βαδίζει πάντοτε παράλληλα με την επικαιρότητα. Τουλάχιστον όχι για μένα. Έτσι λοιπόν, παρόλο που είχα ήδη διαβάσει εδώ και αρκετά χρονάκια το “Εκατό χρόνια μοναξιά” το οποίο και λάτρεψα, καθώς επίσης και το “Έρωτας στα χρόνια της χολέρας”, το “Περι έρωτος” μου διέφυγε… Έτσι λοιπόν μια που μου το σύστησαν ως εκπληκτικό είπα να το δοκιμάσω. Εξάλλου πρόκειται για τον Μάρκες, οπότε δεν είχα τίποτα να χάσω.
Το βιβλίο παρουσιάζει την ιστορία μιας νεαρής κοπέλας, της Σιέρβα Μαρία, η οποία δαγκώνεται από έναν σκύλο σε μια μικρή πόλη την εποχή του Μεσαίωνα. Η πληγή τελικά επουλώνεται αλλά μόλις γίνεται γνωστό ότι ο σκύλος ήταν λυσσασμένος αρχίζουν τα προβλήματα. Οι βίαιοι και πρωτόγονοι τρόποι της Σιέρβα Μαρία, το γεγονός ότι ουσιαστικά τη μεγάλωσαν οι ιθαγενείς υπηρέτες του σπιτιού με τα ήθη και τις παραδόσεις τους σε συνδυασμό με το βίτσιο της μικρής να ψεύδεται γαι οτιδήποτε, θα οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως η κοπέλα πάσχει από τη θανατηφόρα ασθένεια. Ο πατέρας της αποφασίζει να κάνει ότι μπορεί για να τη σώσει αλλά αντί γι’ αυτό, οι πρωτόγονες πρακτικές κάθε είδους γιατρών επιβαρύνουν την πληγή της και τελικά κλείνεται σε μοναστήρι ως δαιμονισμένη. Ο εγκλεισμός της γίνεται όμως η αιτία για να γνωριστεί με τον προστατευόμενο του επισκόπου, ο οποίος και την ερωτεύεται. Ας σταματήσω όμως εδώ γιατί η ιστορία είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και δε θέλω να τη χαλάσω.
Είναι ένα βιβλίο διαφορετικό εν συγκρίσει με τα υπόλοιπα του Μάρκες. Γεμάτο παθιασμένους ανθρώπους, γάμους από συμφέρον, πατρική αγάπη που άργησε να έρθει, δαιμόνια και δοξασίες αλλά και έρωτα. Έναν έρωτα που σε αλλάζει, σε τρελαίνει, σε πονάει και ξυπνάει μέσα σου το πάθος για ζωή και αγάπη.
Πάουλα - Ιζαμπέλ Αλιέντε
Απέκτησα αυτό το εκπληκτικό βιβλίο πριν από αρκετό καιρό αλλά επειδή προηγούνταν άλλα για διάβασμα, αυτό περίμενε υπομονετικά στο ράφι. Το ξεκίνησα στις διακοπές του Πάσχα και ήταν και ο λόγος που άργησα να τελειώσω το “Χιόνι” του Παμούκ. Δε συνηθίζω να διαβάζω πολλά βιβλία ταυτόχρονα αλλά κάτι απροσδιόριστο μεταξύ περιέργειας και ανυπομονησίας με οδήγησαν να το ξεκινήσω. Και αυτή ήταν η αρχή του τέλους..
Ομολογώ πως ανέκαθεν με συγκινούσαν περισσότερο τα βιβλία που βασίζονταν σε μια αληθινή ιστορία, πόσο μάλλον αν πρόκειται για την ίδια τη συγγραφέα και την κόρη της. Στο βιβλίο αυτό, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεν με ενδιέφερε τόσο να μάθω το τέλος όπως στα περισσότερα που έχω διαβασει μέχρι σήμερα, αλλά να παρακολουθησω το ταξίδι που οδήγησε τη συγγραφέα ως εκεί. Και ήταν σίγουρα ένα πολύ δύσκολο ταξίδι. Στο βιβλίο αυτό μπλέκονται ο πόνος και η προσμονή, η ελπίδα και η απογοήτευση και είναι πάντα παρούσα η έντονη ψυχική κούραση της συγγραφέως που δεν μπορεί παρά να δίνι τα πάντα για το παιδί της.
Και τώρα λίγα βασικά στοιχεία… Το βιβλίο αυτό περιγράφει την περιπέτεια μιας όμορφης κοπέλας (της Πάουλα), κόρη της Ιζαμπέλ Αλιέντε. Η Πάουλα δυστυχώς υποφέρει από μια σπάνια ασθένεια η οποία τελικά την ρίχνει σε κώμα, βυθίζοντας τον περίγυρό της στη θλίψη. Η μητέρα της κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της δε φεύγει στιγμή απ’ το πλευρό της και αποφασίζει να γράψει ένα “γράμμα” στην κόρη της για να της το δώσει όταν ξυπνήσει. Σε αυτό το γράμμα περιγράφεται η ζωή της οικογένειας από τη γιαγιά της μητέρας της μέχρι την ίδια την Πάουλα. Έτσι ο αναγνώστης μαθαίνει για όλα όσα συνέβησαν μέσα στα τελευταία 50 χρόνια στη Χιλή από κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, μέχρι πολύ προσωπικές λεπτομέρειες από τη ζωή της συγγραφέως.
Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό και ιδιαίτερα ενδιαφέρον ανάγνωσμα που παρασύρει τον αναγνώστη στη συμπόνια και την ελπίδα για ένα ευτυχισμένο τέλος. Παρόλο που είναι το πρώτο βιβλίο της Αλιέντε που διάβασα, έχω αποφασίσει να μελετήσω περισσότερο αυτή την πολύπλευρη και χαρισματική συγγραφέα και να παρουσιάσω - εννοείται - και άλλα έργα της. Καλή ανάγνωση λοιπόν..
Χιόνι - Ορχάν Παμούκ
Επιτέλους τελείωσε το “Χιόνι”. Ιδιαίτερο βιβλίο, γεμάτο κρυφά και φανερά νοήματα για τη ζωή στην Τουρκία. Όχι μόνο στην Κωσταντινούπολη που όλοι γνωρίζουμε έστω κι από μια φωτογραφία, αλλά στην καρδιά της Τουρκίας, στα ξεχασμένα χωριά και τις επαρχιακές πόλεις που βασιλεύει η άγνοια και ο φανατισμός. Παρόλο που ο Παμούκ παρουσιάζει με μελανά χρώματα τη ζωή και τις συνθήκες στην πόλη του Καρς, μέσα από τα μάτια του ποιητή Κα βλέπουμε την έμπνευση και τη νοσταλγία να ξετυλίγονται σε ολόκληρο το μυθιστόρημα. Καλύτερα όμως να πω τα πράγματα από την αρχή.
Το μυθιστόρημα παρουσιάζει το ταξίδι ενός Τούρκου ποιητή, του Κα, ο οποίος διέμενε για χρόνια στη Γερμανία αλλά αποφάσισε να γυρίσει και να επισκεφτεί το Καρς. Σκοπός της επίσκεψής του η σύνταξη ενός άρθρου σχετικού με τις πολιτικές εξελίξεις στην πόλη και τις επικείμενες εκλογές, αλλά και για τις πρόσφατες αυτοκτονίες κοριτσιών που αρνούνταν να βγάλουν τη μαντίλα. Ο Κα γνωρίζεται με πολιτικούς εκπροσώπους, στρατιωτικούς, μυστικούς αστυνομικούς και θρησκευτικούς ηγέτες της μικρής πόλης για να μπορέσει να βρει μια άκρη. Τότε όμως έρχεται το χίονι που οδηγεί στον αποκλεισμό της πόλης και δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για στρατιωτικό πραξικόπημα που τελικά θα φέρει τρομερές αλλαγές στις ζωές όλων.
Μέσα στο βιβλίο αυτό σκιαγραφούνται οι διάφοροι τύποι ανθρώπων ανάλογα με τις πεποιθησεις τους, παρουσιάζεται η θέση που κατέχει η πολιτική στη ζωή των ανθρώπων αλλά και η επιρροή που ασκεί η θρησκεία στη διαμόρφωση ιδεών και καταστάσεων.Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο Παμούκ καταφέρνει να κάνει τον μέσο Τούρκο πολίτη συμπαθή αλλά κυρίως άξιο συμπόνιας στα μάτια του αναγνώστη. Γιατί είναι ουσιαστικά ένας λαός που υποφέρει έξαιτίας της άγνοιας, της καταπίεσης και της τυφλής πίστης η οποία προκαλείται από την ανάγκη για αλλαγή και για ένα καλύτερο μέλλον.
Ο ζωγράφος των μαχών - Αρτούρο Πέρεθ-Ριβέρτε
Είχα διαβάσει παλαιότερα βιβλία του Πέρεθ Ριβέρτε και μου είχε δώσει την εντύπωση συγγραφέα βιβλίων “μυστηρίου” και περιπλάνησης. Γι΄αυτό το λόγο άλλωστε διάλεξα και το εν λόγω βιβλίο, επειδή ήθελα να παίξω για λίγο το ρόλο του ερευνητή. Ωστόσο, στο νέο του μυθιστόρημα η περιπλάνηση του ήρωα είναι κυρίως ψυχολογική και το μυστήριο κρύβεται στις ανθρώπινες σχέσεις του ζωγράφου και όχι στις συνθήκες.
Το βιβλίο περιγράφει την ιστορία ενός γνωστού βετεράνου φωτογράφου, πολεμικού ανταποκριτή, του Ανδρέα Φάουλκες. Έχοντας περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μέσα σε πολέμους και καταστροφές ως ψυχρός παρατηρητής, ο Φάουλκες αποφασίζει να απομονωθεί σε έναν εγκαταλελειμμένο πύργο της μεσογείου και να ζωγραφίσει μια τοιχογραφία που θα αναπαριστά την εικόνα που δεν μπόρεσε ποτέ να απαθανατίσει με τη φωτογραφική του μηχανή. Κατά τη διάρκεια όμως της προσπάθειάς του θα μπει στη ζωή του ένα πρόσωπο από το παρελθόν και θα δημιουργήσει ένα κλίμα έντασης καθώς δηλώνει ότι σκοπός του είναι η δολοφονία του ζωγράφου. Έτσι τα πράγματα περιπλέκονται και αρχίζουν να διαφαινονται σιγά σιγά οι λόγοι για τους οποίους ο Φάουλκε οδηγήθηκε σε αυτή την τοιχογραφία, καθώς επίσης και τα κίνητρα του δολοφόνου του.
Πρόκειται για ένα δυνατό μυθιστόρημα που οδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια του πολέμου και των καταστροφών που αυτός προκαλέι, τόσο υλικές όσο και ψυχικές.
Ανθρωποφύλακες - Περικλής Κοροβέσης
Διαβάζοντας τους “Ανθρωποφύλακες” κατέληξα στο συμπέρασμα πως υπάρχουν ορισμένα βιβλία στα οποία δεν μπορώ να κάνω κριτική. Πώς άλλωστε θα ήταν δυνατόν να κάνω κριτική σε ένα ντοκουμέντο ειδικά αν περιγράφει τόσο σκληρά βασανιστήρια και πρόκειται για την κατάθεση ψυχής ενός ανθρώπου; Αν εξαιρέσω την “πλοκή” που με άφησε άναυδη, πιστεύω πως αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι παρόλο που δεν εντόπισα κάποια εκπληκτική συγγραφική ικανότητα (άλλωστε δεν πρόκειται για μυθιστόρημα) παραδέχομαι πως οι περιγραφές που υπάρχουν σε αυτό το βιβλίο, παρόλο που είναι σκληρές, είναι εκπληκτικά μετρημένες και παρουσιάζονται με έναν τρόπο τόσο ζωντανό που κάποια στιγμή αισθάνθηκα πως το βιβλίο είχε γραφεί αμέσως μετά την απελευθέρωση του Κοροβέση από τη φυλακή. Ένιωσα όλες τις στιγμές αμφιβολίας και φόβου κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων του στην Ασφάλεια αλλά και την εκπληκτική διαύγεια που παρουσίαζε ο γράφων σε ιδιαίτερα δύσκολες στιγμές βασανιστηρίων.
Τελικά, αυτό που επιβεβαιώθηκε μέσα μου διαβάζοντας αυτό το βιβλίο είναι πως ο άνθρωπος, αν του δοθεί εξουσία, δεν υπολογίζει τίποτα. Ξεχνά αμέσως τις αρχές με τις οποίες μεγάλωσε, την κοινωνία στην οποία έζησε και το μόνο που επικρατεί μέσα του είναι η δίψα για περισσότερη εξουσία και επιβολή στους αδύναμους. Πιστεύω πως η συμπεριφορά αυτή δεν επηρεάζεται από κόμματα και ιδεολογίες αλλά είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας και κάθε νόμος (ηθικός και ποινικός) που υπάρχει είναι για να μας κρατάει μακριά από την καταστροφή.
Το Μέγαρο Γιακουμπιάν - Αλάα Αλ Ασουάνι
Απ’ ότι φάνηκε χρειάστηκα λίγο καιρό αλλά τελικά το τελείωσα! Με εντυπωσίασε, με μάγεψε και σίγουρα με προβλημάτισε. Στην αρχή ομολογώ πως είχα κάποιο πρόβλημα με τα τόσα ονόματα που παρουσιάζονταν σε κάθε διαφορετική ενότητα και χρειάστηκε λίγο χρόνο παραπάνω για να καταλάβω το ρόλο του καθένα στην ιστορία. Άξιζε όμως την προσπάθεια!
Όλοι οι χαρακτήρες είναι μοναδικοί και πολύπλευροι, παρουσιάζοντας ο καθένας με το δικό του τρόπο την εικόνα της σύγχρονης Αιγύπτου. Ο ευκατάστατος αλλά ξεπεσμένος μηχανικός, ο Ζάκι αλ-Ντεσούκι, που περνάει τις μέρες του με εφήμερες ερωμένες, ο Τάχα, ο γιος του θυρωρού που το μεγαλύτερο όνειρό του είναι να γίνει αστυνομικός και ο Χάτιμ, ο πικραμένος ομοφυλόφιλος με τον ανικανοποίητο έρωτά του για τον όμορφο ‘Αμπντου. Φαινομενικά οι ζωές όλων είναι ασύνδετες αλλά τελικά η πίκρα και η απογοήτευησή τους είναι αυτή που τους φέρνει πιο κοντά. Άνθρωποι που τελικά τους συμπαθείς παρά τις αδυναμίες και τους και τις λανθασμένες επιλογές τους που φαίνεται πως τους περιμένουν σε κάθε τους βήμα.
Πρόκειται για ιδιαίτερο βιβλίο με εντελώς διαφορετική κουλτούρα από την ελληνική η οποία προφανώς επηρεάζεται τόσο από τη θρησκεία όσο και από το υπάρχον κοινωνικό σύστημα. Μοναδικές και πολύ ζωντανές οι περιγραφές, τόσο των ανθρώπων όσο και των περιοχών, των δρόμων και των κτιρίων της παρακμής στη σύγχρονη Αίγυπτο. Αν έχετε χρόνο και διάθεση να γνωρίσετε έστω και επιφανειακά τον τρόπο σκέψης και την άγρια ομορφιά ενός άλλου πολιτισμού, διαβάστε το και δε θα χάσετε…
My Sister’s Keeper - Jodi Picoult
Επειδή μου αρέσει να διατηρώ κάποια επαφή με τα αγγλικά μου, καμιά φορά επιλέγω να διαβάσω ξένη λογοτεχνία στο πρωτότυπο. Όχι τίποτε ιδιαίτερα πολύπλοκο φυσικά (να καταλαβαίνουμε και κάτι…) αλλά σίγουρα κάτι ενδιαφέρον. Αυτή τη φορά λοιπόν διάλεξα τη Jodi Picoult και το My Sister’s Keeper.Δεν ήξερα τί να περιμένω αλλά μου άρεσε η περιγραφή που έδινε και να το! Το βιβλίο έχει σαν θέμα του τη γέννηση ενός παιδιού αλλά για τελείως λάθος λόγους. Αναφέρεται στην τεχνητή γονιμοποίηση η οποία ως σκοπό της έχει τη δημιουργία ενός εμβρύου το οποίο θα είναι απόλυτα συμβατός δότης για την αδερφή του που πάσχει από λευχαιμία. Κινούμαστε λοιπόν συνεχώς γύρω από ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα. Πότε οι γονείς είναι όντως καλοί; Αν θυσιάζουν ένα υγιές παιδί τους για να σώσουν ένα άρρωστο ή αν αφήσουν το παιδί τους να πεθάνει για την ψυχική γαλήνη του άλλου; Είναι τελικά αλήθεια ότι οι γονείς αγαπάνε τα παιδιά τους γι’ αυτό που είναι ή γι’ αυτό που μπορούν να προσφέρουν ακόμα κι αν υποφέρουν;
Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό μυθιστόρημα που σίγουρα μπορεί να αγγίξει τον καθένα μας και να μας κάνει να αναρωτηθούμε για πολλά. Η συγγραφέας εξερευνά ένα σύνθετο θέμα με θάρρος και σαφήνεια και καταλήγει σε ένα οδυνηρό και αναπάντεχο τέλος. Δεν θέλω να πω πολλά για την πλοκή αλλά σίγουρα έκλαιγα όταν τελείωσε. Παραθέτω μόνο το κείμενο από το οπισθόφυλλο (μεταφρασμένο φυσικά) για να πάρετε μια πιο σαφή εικόνα.
“Η Άννα δεν είναι άρρωστη, αλλά θα μπορούσε να είναι. Μέχρι την ηλικία των δεκατριών έχει υποβληθεί σε αμέτρητα χειρουργεία, μεταγγίσεις και ενέσεις ώστε να μπορέσει η μεγαλύτερη αδερφή της, η Κέιτ, να πολεμήσει την λευχαιμία που τη στοιχειώνει από παιδί. Προϊόν μιας τεχνητής γονιμοποίησης με γενετικό υλικό προσεκτικά επιλεγμένο, η σύλληψη της Άννας έγινε για να αποτελέσει συμβατό δότη μυελού των οστών για την Κέιτ - μια ζωη και ένας ρόλος που ποτέ δεν αμφισβήτησε…μέχρι τώρα. Όπως οι περισσότεροι έφηβοι, η Άννα αρχίζει να αμφισβητεί το ποιά είναι πραγματικά. Αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους εφήβους, όριζε πάντα τον εαυτό της μέσω της αδερφής της - και έτσι η Άννα παίρνει μια απόφαση που για τους περισσότερους θα ήταν αδιανόητη…μια απόφαση που θα διαλύσει την οικογένειά της και θα έχει πιθανώς θανάσιμες συνέπειες για την αδερφή της που τόσο αγαπά. Το βιβλίο “Ο φύλακας της αδερφής μου” εξετάζει τί σημαίνει να είναι κανείς καλός γονιός, καλός αδερφός, καλός άνθρωπος. Είναι ηθικά σωστό να κάνεις οτιδήποτε χρειαστεί για να σωθεί η ζωή ενός παιδιού…ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να παραβιάζεις τα δικαιώματα ενός άλλου; Αξίζει να προσπαθείς να ανακαλύψεις ποιός πραγματικά είσαι, αν αυτή η αναζήτηση σε κάνει να συμπαθείς λιγότερο τον εαυτό σου;”
Ντέμιαν - Χέρμαν Έσσε
Μάλλον η κριτική αυτή θα έπρεπε να προηγείται χρονικά της “Δέκατης Τρίτης Ιστορίας”, αλλά το προαναφερθέν βιβλίο με συνεπήρε τόσο που ήθελα οπωσδήποτε να το παρουσιάσω και ξέχασα εντελώς το “Ντέμιαν”. Προφανώς δεν εντυπωσιάστηκα και τόσο από το εν λόγω βιβλίο και αυτό ομολογώ πως εξεπλάγην γιατί γενικά απολαμβάνω το Χέρμαν Έσσε.
Δεν είναι μεγάλο βιβλίο αλλά θεωρώ πως έχει κάπως κουραστικό τρόπο σκέψης και παρουσίασης και αυτό είναι που με έκανε να του αφιερώσω περισσότερο χρόνο απ’ ότι περίμενα.
Πρόκειται για μια ιστορία η οποία ανατρέχει στα παιδικά χρόνια του συγγραφέα και παρουσιάζει με ιδιαίτερο τρόπο τη σχέση του αφηγητή με ένα περίεργο αγόρι, το φίλο του Ντέμιαν. Ένα πρόσωπο που θα αλλάξει τη ζωή του αφηγητή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο την αντιλαμβάνεται οδηγώντας τον έτσι στην αναζήτηση της αλήθειας του και στην εσωτερική του ωρίμανση. Το βιβλίο μιλάει βασικά για την προσωπική διαδρομή του αφηγητή που με το πέρασμα των χρόνων θα τον οδηγήσει τελικά στην βαθύτερη κατανόηση του πραγματικού του εαυτού. Εδώ ο συγγραφέας επιλέγει να κινηθεί σε ένα συνδυασμό του πραγματικού και του φανταστικού κόσμου καθώς τα λόγια του περιέχουν ορισμένες αναφορές στο υπερφυσικό και τη δύναμη του μυαλού.
Γενικά μου φάνηκε ιδιαίτερο βιβλίο και δε μετανιώνω που το διάβασα, δεν το θεωρώ χάσιμο χρόνου σε καμία περίπτωση. Απλώς περίμενα περισσότερα και δεν ένιωσα να μου τα δίνει. Σίγουρα έχω διαβάσει και καλύτερα του Έσσε και νομίζω πως αν βαθμολογούσα το βιβλίο θα του έβαζα 6/10. Ικανοποιητικό αλλά όχι αρκετά.
